سفارش تبلیغ
صبا
آن که با دست کوتاه ببخشد او را با دست دراز ببخشند [ مى‏گویم : معنى آن این است که آنچه آدمى از مال خود در راه نیکى و نیکوکارى بخشد ، هرچند اندک بود خدا پاداش آن را بزرگ و بسیار دهد ، و دو دست در اینجا دو نعمت است و امام میان نعمت بنده و نعمت پروردگار فرق گذارد ، نعمت بنده را دست کوتاه و نعمت خدا را دست دراز نام نهاد ، چه نعمتهایى خدا همواره از نعمتهاى آفریدگان فراوانتر است و افزون چرا که نعمتهاى خدا اصل نعمتهاست و هر نعمتى را بازگشت به نعمت خداست و برون آمدن آن از آنجاست . ] [نهج البلاغه]
 
سه شنبه 87 آبان 21 , ساعت 6:22 عصر

مقدمه: سر درس بودم، آقای جوادی گفتن که پیامبر جن و انس همان
پیامبران انسی هستند. پیش خودم فکر کردم که چرا انسی ها می گفتند و می خواستند پیامبر
از ملائکه و آسمان داشته باشند؟ برای رفع تکلیف و انکار .

کافر جنی هم حتما پیامبر انسی را قبول ندارد.

سوال: این چه رابطه ای است از نشئه ی خلقت که باعث این بهانه
گیری و انکار می شود. آن هم، این انکاری که منجر به کفر می شود، آخر هر انکاری که
کفر نیست و صد البته که نزد اولیا و عرفا هر نوع انکاری و ناسازگاری ای و رد کردن
و نارضایتی ناپسند است.

نتیجه: و برادرم! همه ی اسرار در همین است. زیرا کسی که خدا را
در عالم خلقت طرف حساب خود می داند. و می داند که او از غیب و سر بر این عالم فانی
با دست ملکوتی اش از عالم ملکوت مخاطب اوست و باقی همه فانی و پوچ هستند، پس رضایش
به قضاء و امر پروردگارش است.



لیست کل یادداشت های این وبلاگ